تبلیغات

.

.

.

.

.

 











< اهورامزدا - سرود رهایی - مطالب بهمن 1388
چه‌ نسلی بودیم ما! |

چه‌ نسلی بودیم ما!

  

چه‌ نسلی بودیم ما!

31 سال گذشت ، 31 سال سرشار از هجرت ها و تبعیدها و کشتارها و دربه‌دری ها و جنگ ها و انتقام ها و کینه‌ کشی ها. 31 سال، برابر عمر من. چه‌ نسلی بودیم ما! تا چشم باز کردیم جنگ بود و بمباران و بوی باروت و صدای جیغ و مرگ. چشم باز نمی کردیم بهتر بود به‌ خدا!

هر کسی نآمخته‌ است از روزگار
نیز ناموزد ز هیچ آموزگار

" آواره‌ " را بخش کنید بچه‌ ها!ـ "آ" ، "وا" ، "ره‌".ـ چند بخشه‌؟ ـ سه‌ بخش: "آ" ، "وا"...

و بدینگونه‌ ما حروف را آموختیم. مدرسه‌ بوی شکنجه‌ می داد، بوی شلاق، مدرسه‌ بوی مرگ می داد.هر کدام از معلمان روش ویژه‌ ای برای کتک زدن داشتند.( ناظم " پسندی") ترجیح می داد هر روز یک مدل را آزمایش کند. از سیم های باریک تا کابل های کلفت، از ترکه‌ء چوبی تا شیلنگ آب و گاز.. آخ! این یکی از همه‌ دردناکتر بود و جالب اینکه‌ خودش هم فهمید چه‌ اختراعی کرده‌ و دیگر آن را عوض نکرد.( معلم علوم " معروفی") فکر بهتری کرده‌ بود او با استفاده‌ از دانشش دریافته‌ بود که‌ زدن شلاق به‌ کف دستها موقعی که‌ دستها خشک و گرم باشند تأ ثیر چندانی ندارد، لذا قربانی می بایست قبل از شلاق خوردن مقداری برف  که خدا را سپاس در مناطق ما از وفور نعمت همیشه‌ وجود داشت در ‌ دست نگه‌ دارد و بعد از نیم ساعت که‌ دستها کرخت شدند ضربه‌ ها را نوش جان کند.و بدینگونه‌ ما با مفهوم علم و علوم آشنا شدیم. آن یکی با بدن نحیف بچه‌ ها زور آزمایی می کرد، کتک زدن با مشت و لگد را بیشتر می پسندید شاید هم فنونی را که‌ روز قبل در کلاس کاراته‌ آموخته‌ بود تمرین می کرد و چه‌ کیسه‌ بوکسی بهتر از بدنهای ما!

مدرسه‌ بوی تنبیه و تحقیر می داد. این مبتکران شکنجه‌ های نوین که‌ به‌ آنها معلم می گفتند، البته‌ دم به‌ دم سواد و جایگاه بلند علمی و معنوی خود را هم به‌ رخ ما می کشیدند:"اگر می خواهید به‌ سر و سامانی برسید و زندگی آبرومندانه‌ ای داشته‌ باشید، باید درس بخوانید".

روز آخر سال تحصیلی بود که‌ معلم از تک تک بچه‌ ها می پرسید "می خواهید در آینده‌ چکاره‌ شوید؟" هر کسی چیزی گفت، دکتر، معلم، مهندس... در آن روزها سریال "میرزاکوچک خان از تلویزیون پخش می شد، من هم در حال و هوای آن سریال بودم و وقتی به‌ من رسید گفتم می خواهم جنگلی شوم. معلم گفت : از
قیاف ات معلومه‌, و مرا به‌ باد کتک گرفت. چرا؟! تا امروز هم علت آن را نفهمیده‌ام.

اما (معلم دینی  "دبوکری" ) از همه‌ء آنها وحشتناک تر بود. او روشی اختراع کرده‌ بود که‌ به‌ عقل جن هم نمی رسید بدین صورت که‌ دو خودکار را در وسط انگشتان قرار می داد و آن قدر فشار می داد که‌ استخوان انگشتها ترک بر می داشت. و بدینگونه‌ ما با دین و مذهب آشنا شدیم. مدرسه‌ بوی لجن می داد.

آخ! اگر خدا تابستان و این روزهای جمعه‌ را نمی آفرید، زندگی چقدر وحشتناک می شد. جمعه‌ های عزیز، جمعه‌ های کوتاه، جمعه‌ های خوشی، جمعه‌ های 24 ساعت ندیدن ناظم... زندگی خالی نیست.

تابستان اما حکایت دیگری داشت. تابستان فصل رهایی بود، جز برای کسانی که‌ مجبور بودند کار کنند مثل  "علی نفتی". تابستان که‌ می شد با گاری دستی اش پیت های نفت را حمل می کرد و به‌ در خانه‌ ها می برد و مبلغی دریافت می کرد. تنها فرزند خانواده‌ بود و پدر و مادرش پیر و فقیر بودند. "علی نفتی" شاگرد زرنگ مدسه‌ بود و همیشه‌ بوی نفت می داد حتی وقتی لباسهایش را می شست و حمام می رفت باز بوی نفت می داد، گویا که‌ نفت وارد خونش شده‌ بود. چه‌ زوری می زد بنده‌ خدا با آن تن نحیفش .وقتی که‌ چرخ دستی اش گیر می کرد نمی توانست آن را در بیاورد ، با آن همه‌ پیت نفت و با آن وزن، تا بالاخره‌ یکی به‌ دادش می رسید و کمکش میکرد. "علی نفتی" شاید مدرسه‌ را ترجیح می داد، شاید هم برایش فرقی نمی کرد. "علی نفتی" سرانجام بر اثر اصابت بمب کشته‌ شد و دیگر مجبور نبود آن همه‌ پیت نفت را تنهایی جابجا کند.

ـ"مادر! شهید شده‌ یعنی چه‌؟ ـ " یعنی رفته‌ پیش خدا"

و ما چقدر حسودیمان می شد که‌ "علی نفتی "رفته‌ پیش خدا و ما هنوز در این جهنمیم.

چه‌ نسلی بودیم ما! همه‌ چیز با زبان زور و خشونت با ما حرف می زد. معلم زور می گفت پدر زور می گفت هواپیما زور می گفت بمب زور می گفت برادر زور می گفت خدا زور می گفت.

سینما جنگ بود، خانه‌ جنگ بود، تلویزیون جنگ بود، برنامه‌ء کودک جنگ بود،درو دیوار جنگ بود خوابهایمان جنگ بود، بازیهایمان جنگ بود. دو گروه می شدیم و با تفنگ های پلاستیکی و چوبی به‌ جان هم می افتادیم. زندگی جنگ بود.
و بدین گونه‌ ما رشد کردیم و قد کشیدیم. "خالید" که‌ می خواست دکتر شود،" تزریقات چی" شد ، روزانه‌ پنج گرم هرویین تزریق می کرد."مصطفی" که‌ می خواست مهندس شود، چاقو کش شد. آخر هم یک نفر را کشت و خودش هم اعدام شد." رحمت" که‌ با خانواده‌اش از روستا آمده‌ بودند و پدرش هزار تا گوسفند داشت و سواد نداشت آنها را بشمرد، دوباره‌ به‌ روستا برگشت . او در حین چراندن گوسفندان در منطقه‌ء مرزی روی مین رفت و کشته‌ شد. " کریم" که‌ می خواست نویسنده‌ شود، خودکشی کرد. جنازه‌ء او را در اطاقش با طنابی بر گردن  پیدا کردند،  من هم که‌ می خواستم جنگلی شوم، سر از بیابانها و غربت در آوردم.

چه‌ نسلی بودیم ما! سر و سامان گرفتن یعنی ریش گذاشتن و در نماز جماعت شرکت کردن، نماز جماعت یعنی بوی پاهای نشسته‌ و جورابهای متعفن، خدا یعنی آن کسی که‌ زورش از همه‌ بیشتر بود حتی از معلم دینی. اول حساب گناهانمان را داشتیم و برای هر کدام 500 استغفرالله می گفتیم بلکه‌ نکیر و منکر از ما بگذرند بعد هم که‌ حساب گناهها از دستمان در رفت و بعد هم که‌ اصلا" بی خیالش شدیم

چه‌ نسلی بودیم ما!

ـ پدر! زندگی همیشه‌ اینجوریه؟ " ـ " مگه‌ چه‌ جوریه؟" ـ " هیچی شوخی کردم..."

آنها که‌ چنین زخمهایی را بر پیکر رویاهای کودکی ما نهادند، خود وارث زخمهای دیگری بودند. معلمهای ما اغلب تعریف می کردند که‌ در دوران مدرسه‌ آنها را "فلک" می کرده‌اند." فلک" شکنجه‌ای بوده‌ که‌ معلمهای پیشین اختراع کرده‌اند که‌ بر اساس آن فرد را خوابانده‌ و با ترکهء چوبی به‌ کف پای او ضربه‌ می زنند. آنها به‌ ما می گفتند که‌ خیلی خوشبخت هستیم که‌ در دورهء ما دیگر" فلک" کردن رایج نیست . آنها زخمهایشان را به‌ نسل بعد منتقل کردند.

خشونت خشونت می آورد. این چرخه‌ را پایانی نیست مگر اینکه‌ یک ارادهء با شعور و فهیم راه آن را سد کند.

من بسیار خرسندم که‌ با وجود درک چنان فجایعی که‌ تنها گوشه‌ء کوچکی از آن را نگاشتم،اکنون به‌ این دید رسیده‌ام و اعتقاد دارم که‌ هیچکس مجوز بدی کردن ندارد حتی اگر به‌ او بدی کرده‌ باشند. هیچکس مجوز بکار گیری خشونت را ندارد حتی اگر بر وی خشونت اعمال شده‌ باشد.

خرسند و شاکرم که‌ خدا را چون احساسی مثبت در اعماق قلبم از دست ندادم. چرا باید از دست می دادم؟ چون معلم دینی سمبل شکنجه‌ بود؟! این عکس العمل طبیعی و خود به‌ خودی ست،اما انسان قطعا" چیزی فراتر از عکس العمل و بازده‌ محیطی ست.

باور کنید بخشیدن و گذشتن بسیار بسیار سخت تر از انتقام است. برخی دوستان که‌ نوشته‌ های مرا در مورد لزوم مهار خشونت می خوانند، به‌ شوخی یا جدی و یا به‌ طعن و کنایه‌ می گویند که‌ ادای" نلسن ماندلا" را در نیاورم. به‌ خدا قسم انگیزه‌ء نسل ما برای انتقام گرفتن از چنان سیستم ظالم و فاسدی بیشتر از هر کس دیگری است. غلطیدن در سرازیری که‌ هنر نمی خواهد اما باید بر دهنه‌ء خشونت افسار زد. ما همه‌ قربانی خشونتیم، نه‌، که‌ اصلا" بچه‌ های خشونتیم. کافی است!. این سرزمین سرشار از جنگ و ترور و خون و وحشت و مرگ بوده‌ است. اگر این چیزها قرار بود مشکلی را حل کنند، باید گلستان می شد. از 30 خرداد سال 60 تا کنون بیش از 27 سال گذشته‌ است. ما یک تاریخ زنده‌ را در برابر دیدگانمان داریم. عبرت به‌ خروار است، کیست که‌ به‌ منقار بر گیرد؟
فرید متولد 1354 ( مهاباد ) و این نوشته را کسانی که با من همسن هستند...........





 
 
 

نوشته شده توسط فرید.... غربت من تنها سایبانی کوچک بر گرده راهی متروک ....... در یکشنبه 11 بهمن 1388
سرود ملی و پرچم کوردها |

  پرچم و سرود  کوردها

پرچم کوردی که‌ آن را پرچم کوردستان نیز می‌نامند، در سال ۱۹۲۰، در جریان کشمکش‌های استقلال طلبانه کردها در امپراتوری عثمانی، توسط سازمان  (Xoybûn) طرح شد. پس از آن در سال ۱۹۴۶، جمهوری مهاباد  به عنوان پرچم رسمی شد. این پرچم اکنون  توسط کوردهای ملی گرا در قسمت‌های کوردنشین عراق, ترکیه، سوریه و ایران برفراشته می‌شود؛ همچنین توسط حکومت خودگردان کوردستان عراق به عنوان پرچم ملی به رسمیت شناخته شده است. این پرچم در سه کشور نامبرده ممنوع می‌‌باشد. منابع ملی‌گرای کوردی مدعی شده‌اند که در ایران برداشتن آن می‌تواند تا سه سال حبس را به دنبال داشته باشد
پرچم کوردی مشتمل برسه رنگ است قرمز که یادآور خون شهیدانی است که در راه وطن شهید شده اند سفید نشان دهنده ی خوی صلح دوستی این مردم است و سبز که نشان دهنده ی سزسبزی و زیبیایی این سرزمین است همچنین خورشید وسط آن دارای بیست و یک تیشک است که نشان دهنده ی آن است که در روز اول فروردین که جشن  کوردها , بیست و یک روز از پیزوری کاوه آهنگر بر ضحاک 

 سرود کوردها

 
هر ملتی تاریخ وشکوه وپیشینه ای دارد که با آن مباهات می کند.زایش اسطوره ها ورویش حماسه ها برای ایجاد خود باوری در فرزندان یک ملت است.سرود ملی هر کشور نیز باید این حس حماسه وشکوه وشکست ناپذیری وستم ستیزی را در وجود فرزندان آن ملت زنده نگهدارد. هر ملتی با سرود ملی اش روح وطن دوستی ،فداکاری ویکدلی رادر کالبد همه ی فرزندان آن دیار می دمد.سرود ملی چون پرچم برافراشتگی ونمود ونماداحساسی پاک به مام میهن است که ریشه در دیرینگی،بزرگی وشکوه آن ملت داردوبخشی از هویت وبودن آن ملت را تبلور می بخشد. امروز با به جنبش در آمدن یک پرچم و ترنم سرود ملی یک کشور می بینیم که چه با شکوه مردم بر پای می ایستندواین در هم تنیدگی سرود ملی وشکوه پرچم ملتی را امید وتوان وروحی دوباره می بخشد. سرود ملی یعنی باوری دوباره،بیعتی دوباره،رویشی دوباره وشوقی دوباره برای برفراز نگهداشتن یک کشورکه سخت به همت فرزندانش چشم دوخته است. هدف از سرود ملی علاوه بر تعلق خاطر به وطن،نوعی همبستگی وهمدلی  بین یک ملت است که باید بیش از پیش نسبت به یکدیگر ووطن شان وفادار باقی بمانند. سرود ملی باید مورد پذیرش همه ی مردم آن کشور باشد
 
 
 
ای دشمن, قوم کورد زبان ماندگار است

بنیادش را توپ زمانه ناتوان است از نابودی

کس نگوید کورد مرده است کورد زنده ست

زنده ست و قامتش فرو نمی‌افتد پرچم ما

جوانان کورد به پا خواسته‌اند همچون قهرمان

تا با خون خود تاج زندگی را نقش بندند

ما فرزندان ماد و کیخسرویم

دین ما آیین ما فقط: میهن ما

کس نگوید کورد مرده است کورد زنده ست

زنده ست و قامتش فرو نمی‌افتد پرچم ما

 ما فرزندان رنگ سرخ و شورشیم

بنگر خونآگینی گذشته تاریخی مان ( را شهود ست )

جوانان کورد حاضر و آماده‌اند

جان فدا است جان فدا است تا فراروزها جان فدا





نوشته شده توسط فرید.... غربت من تنها سایبانی کوچک بر گرده راهی متروک ....... در جمعه 9 بهمن 1388
«لالایی» |

«لالایی»

تصویر روی جلد کتاب «آوازهای روح نواز» نوشته ی هوشنگ جاوید«لالایی» نخستین پیمان آهنگین و شاعرانه ای است که میان مادر و کودک بسته می شود. رشته ای است، نامریی که از لب های مادر تا گوش های کودک می پوید و تاثیر جادویی آن خواب ژرف و آرامی است که کودک را فرا می گیرد. رشته ای که حامل آرمان ها و آرزوهای صادقانه و بی وسواس مادر است و تکان های دمادم گاهواره بر آن رنگی از توازن و تکرار می زند. و این آرزوها آنچنان بی تشویش و ساده بیان می شوند که ذهن شنونده در اینکه آنها آرزو هستند یا واقعیت، بی تصمیم و سرگردان می ماند. انگار که مادر با تمامی قلبش می خواهد که بشود و می شود,,,

«لالایی»ها در حقیقت ادبیات شفاهی هر سرزمینی هستند، چرا که هیچ مادری آنها را از روی نوشته نمی خواند و همه ی مادران بی آنکه بدانند از کجا و چگونه، آنها را می دانند. انگار دانستن لالایی و لحن ویژه ی آن - از روز نخست - برای روان زن تدارک دیده شده.

برای خواندن بیشتر و خواندن لالایی‌های مادران به ادامه مطلب بروید


ادامه مطلب
نوشته شده توسط فرید.... غربت من تنها سایبانی کوچک بر گرده راهی متروک ....... در جمعه 2 بهمن 1388
نوشته های پیشین
+ پیی بلین+ خاک پاک کردستان من + بذر محبت بین هم بپاشید+ آهنگ گروه کامکار و آهنگ سهراب اسدی + سیزده بدر-سیزده نحس نیست!+ ششم فروردین زادروز زرتشت فرخنده باد+ نوروز ۲۷۱۰+ دهان دختر زیبا تهی ز دندان است+ ســـوار خواهـــد آمد+ چه‌ نسلی بودیم ما! + سرود ملی و پرچم کوردها + «لالایی»+ مبارزه جوانان کورد با زره پوشها ترکیه + معشوق من+ دانلود ۳ فیلم زیبا و پر معنای بهمن قبادی+ سرو ابرکوه یزد+ آلبوم جدید و زیبای شكیلا با نام مژده ی آزادی+ کردانه + ..+ آهنگ کردی وصال باصدای شهرام ناظری+ هیلا صدیقی+ شب یلدا + در سرزمین آیاریی من + روزه زرتشتیان+ کانی ئاسمان+ عدنان کریم و به‌هجه‌ت یه‌حیا + پراکندگی کردها+ تظاهرات وسیع در شهر های کردستان علیه اعدام فتاحیان+ بیایید به خشت خشت ِ اثارگذشتگان احترام بگذاریم + کعبه زرتشت ?

صفحات: